Missie geslaagd
Naast het feit dat ik nu de fysieke weg op mag, voelt het als een diploma voor het behalen van mijn ongemakkelijke actie: 30 dagen positief denken. Ongeacht het probleem, ongeacht de situatie. Positief denken was mijn motto.
WAS. Want gottegot wat is het moeilijk om vol te houden als je er niet meer over hoeft te bloggen. Op 1 december kwam ik halverwege deze moeizame dag tot de conclusie, dat ik de positieve gedachten achter slot en grendel had gedaan. Ik was opgestaan met een “HA!” (weg ermee!). Het was een excuus om weer te vervallen in oude denkpatronen.
Maar ergens tussen het struikelen van de trap met 3 zware boodschappen tassen en het aan de deurknop blijven hangen van mijn mouw bij binnenkomst (waarbij mijn kat van schrik 2 glazen van het aanrecht liet vallen waar ik dan weer in ging staan), ging er een lampje branden. Waar zijn wij, nou helemaal, mee bezig?
Prompt rechtte ik mijn rug, haalde een paar keer diep adem, en stopte met gemak al mijn boodschappen in de koelkast. Na een paar dagen vechten tegen oude denkpatronen, haalde ik als ultieme beloning dat felbegeerde rijbewijs…
Je kunt zeggen wat je wil, je mag het zweverig, hekserij of een selffulfilling prophecy vinden. Het feit blijft dat het werkt. Het heeft mijn leven veranderd en mij door een zware tijd heen geholpen.
Nooit gedachte dat ik dit zou zeggen: ik geloof. En al helemaal niet gedacht dat ik ooit dit zou zeggen: Nu jij nog.
