Bron: lynhdan, flickr
Bekend is het verhaal van William Kamkwamba die een windmolen bouwde uit afval en zo elektriciteit aan zijn dorp gaf. Maar ook het kunstbeen van Dr. Jivacate is een sprekend voorbeeld. Een normale prothese van titanium is voor de gewone Thai onbetaalbaar. Met een loon van 2 dollar per dag ligt een kunstbeen van 10.000 dollar buiten het bereik.
Daarom bedacht Dr. Jivacate een prothese van een heel ander materiaal: lege plastic yoghurtflessen. Extreem goedkoop materiaal, dat lichtgewicht, duurzaam en comfortabel is.
En hij bedacht nog een manier om de kosten voor het kunstbeen verder te verlagen. Hij huurde geen professionele vaklieden in, maar startte een trainingsprogramma voor mensen die zelf een been moeten missen en die belangstelling hadden voor het productieproces. Jivacate schakelt hen in bij het passen van de protheses en bij de rehabilitatie van nieuwe patiënten.
Zo bereikt Dr Jivacate naast kostenvermindering nog veel meer. Hij creëert banen voor de allerarmsten. De technici doen hun werk met passie, omdat ze uit eigen ervaring weten hoe belangrijk een prothese is en zelf baat hebben bij het product. Zij kunnen andere patiënten makkelijk overtuigen van het nut ervan, wat de vraag naar protheses doet toenemen. Bovendien begrijpen zij de feedback van klanten beter dan wie ook waardoor ze snel verbeteringen kunnen doorvoeren.
Bron: Omdenken en Harvard Business Review
Lees ook:
14-jarige jongen geeft zijn dorp elektriciteit met windmolen uit afval
Sloppenwijk biedt oplossingen voor westerse problemen
Twee redenen waarom doemdenken van Club van Rome niet nodig is
