Supermarktmelk: voor niemand goed

 

Foto: wikimedia commons

hetkanWel-blogger Rozemarijn bouwt aan een eetbaar bos in Frankrijk. Op een stuk grond van 20 hectare in de Dordogne probeert ze, samen met haar parnter, de principes van permacultuur in de praktijk te brengen. Ook in haar Haagse achtertuin tuiniert ze er op los. Op hetkanWel doet ze verslag van haar belevenissen én schrijft ze over “gezonde voeding van grond tot mond”. Vandaag: het derde artikel in een serie over melk.

Hoe gezond is melk eigenlijk? Er zijn twijfels over het nut van melk, maar het antwoord ligt, zoals zo vaak, genuanceerd. Biologische, rauwe melk bevat veel gezonde bacteriën. Maar hoe zit het met gewone, supermarktmelk?

Eerder verscheen in deze serie: Alles wat je (niet) wil weten over melken Rauwe melk, gezond compromis voor zuivelliefhebbers

Lees ook
Kruidige pompoencake
Het beste van de raw food keuken
Instantbevrediging: zelf chocolade maken

Supermarktmelk voor niemand goed

Je staat er meestal niet bij stil, maar achter al die pakken melk zit een enorme melkindustrie. Industrie noemen ze dat, maar dan hebben we het dus wel over levende koeien (2,6 miljoen in Nederland om precies te zijn, Bron: Dier en natuur). Die op z’n zachtst gezegd niet natuurlijk behandeld worden. Wat logischerwijs ook geen natuurlijke melk oplevert.

De huidige melkkoeien zijn gefokt op het geven van abnormaal veel melk. De overactieve halsklieren  van deze koeien produceren niet alleen de hormonen die de melkproductie stimuleren, maar ook groeihormonen. En die zitten dus ook in de melk. In Amerika worden er ook nog extra groeihormonen gegeven. Dat is in Europa gelukkig verboden. Al wordt er in Nederland wel met vruchtbaarheidshormonen geëxperimenteerd, zie dit bericht van melkvee.nl. Een managementtool noemen ze dat…. Door de abnormaal hoge melkproductie hebben de koeien onnatuurlijk zware en grote uiers waardoor ze makkelijk ontstoken raken. Dat is pijnlijk. En de kans is groot dat er regelmatig pus in de melk komt.

Kunstmatig geknutsel met hormonen

Normaal maakt een koe alleen melk in de tweede helft van de zwangerschap en tijdens het zogen. Om de productie te verhogen worden de koeien kunstmatig geïnsemineerd in de eerste 3 maanden na de geboorte. Voordat ze hebben kunnen bekomen van de vorige zwangerschap van 9 maanden. Zo kunnen koeien tot 305 dagen per jaar melk geven. Gevolg is wel dat er veel meer oestrogeen in het systeem van de koe en in de melk zit. Bij mensen verhoogt een teveel aan oestrogeen de kans op borst- en eierstokkanker en op prostaat- en balkanker (L. Cordain, The paleo answer).

Door de extreme overproductie raken de koeien verzwakt waardoor ze regelmatig antibiotica toegediend krijgen. Volgens het voedingscentrum wordt de melk van koeien die antibiotica krijgen niet verkocht. Maar of die regels altijd worden nageleefd en hoe lang die antibiotica nog in het systeem van de koe rondzweeft… daar kan je je twijfels over hebben.

Koe zonder gras

Ook aan het dieet van koeien is geknutseld. Het voedingscentrum stelt dat 2/3e van het menu van koeien uit gras bestaat. Dat zijn waarschijnlijk de gelukkigen onder de koeien. Voor veel bestaat het eten voor een groot deel uit soja en granen, met name maïs (de goedkoopste calorieën beschikbaar). Voor de sojaplantages worden de kostbare regenwouden in Zuid-Amerika gekapt.  1 op de 5 koeien staat permanent binnen (dan hebben we het over melkkoeien; vleeskoeien komen überhaupt nauwelijks meer buiten) (Bron: Dier en natuur).

Het onnatuurlijke dieet heeft niet alleen gevolgen voor de kwaliteit van de melk (veel minder goede omega vetzuren en vitamines). Het verzwakt ook het immuunsysteem van het dier. Koeien in Amerika die uitsluitend dit soort eten krijgen leven vaak niet langer dan 150 dagen! In Nederland haalt een koe gemiddeld nog de 6 jaar (terwijl onder natuurlijke omstandigheden 20 normaal is).

En dan hebben we het er nog niet eens over de kalfjes voor wie de melk eigenlijk bedoeld was. Die worden meteen na de geboorte, in ieder geval binnen twee dagen, bij de moeder weggehaald en alleen in een hok opgesloten. Het is dat we er niet dagelijks mee geconfronteerd worden, dat we zonder schuldgevoel onze cappuccino drinken. Maar als je oog in oog staat met zo’n kalfje, aiaiai.

Voor mij dus geen reguliere melk meer. Als ik in het café waar ik zit vraag of ze toevallig biologische melk gebruiken in de koffie, krijg ik als antwoord: ‘nee hoor, daar doen we niet aan’. Blijkbaar is dat een kwestie van ‘er aan doen’…

Eerder verscheen in deze serie: Alles wat je (niet) wil weten over melken Rauwe melk, gezond compromis voor zuivelliefhebbers

(Advertentie)