Foto: Femke Stroomer
In de spaken van fietsen, aan de halsband van een hond, bungelend aan een damestasje of om ruitenwissers. In de stad kom je ze overal tegen: Beesies. De pluche wormen zijn tijdens dit WK bijna gewilder dan de spelers zelf. En nu wil de gulle gever Albert Heijn ze ook nog terug hebben!
Een team van afgestudeerden aan de Amerikaanse Harvard-universiteit geeft ons een extra reden om zoveel mogelijk te voetballen. Samen met kinderen uit ontwikkelingslanden bedachten Jessica Lin, Jessica Matthews, Julia Silverman en Hemali Thakkar een bal die elektriciteit opwekt. Telkens als de zogenaamde sOccket stuitert, slaat het kinetische energie op.
De opgewekte energie kan je later nuttig maken door bijvoorbeeld je leeslamp elektrische voeding mee te geven. De vier Harvard-afgestudeerden denken dat vooral voetbalgekke ontwikkelingslanden, door gebrek aan elektriciteit, hun voordeel met de uitvinding kunnen doen. Maar waarom zouden wij niet met de sOccket op pleintjes kunnen gaan voetballen? En er is nog meer …
Daar stond ik dan in de supermarkt. Na een maand met een grote boog en veel verlangen eromheen te zijn gelopen, ging ik door de schuifdeuren naar binnen. Ik voelde mij meteeen verloren: veel te veel keus en veel te veel kleuren, pakken en producten voor mijn neus. Te veel gangen en te veel karretjes. Te veel ronddolende mensen en te veel trolleys met dozen vol consumeersels. En bij de kassa vroeg de kassière of ik een bonuskaart heb: nee, die zit niet meer in mijn portemonnaie, jammer. Lees het hele artikel
Het is de hoogste tijd om de balans op te maken. Het is 30 november en dus de laatste officiele dag van de Ongemakkelijke Actie. Er is nog nooit zoveel met mij meegeleefd als de afgelopen dertig dagen. Zelfs mensen die ik al een jaar niet had gesproken, vroegen mij op hyves naar mijn vorderingen. Die aandacht deed me goed. Lees het hele artikel
De maand van de ongemakkelijke actie is bijna ten einde. Tijd om eens terug te kijken. ‘Ik wil helemaal nooit meer naar een supermarkt’: dat bedacht ik mij vorige maand ineens. Na een maand praktijk, besef ik dat dit helaas niet zal lukken, niet nu met mijn huidige drukke (werk)leven, niet met mijn standaard voor groente, verscheidenheid en flexibiliteit. Na bijna een maand ervaring in het vinden van nieuwe winkeltjes, alternatieven en producten, moet ik ook toegeven dat een aantal dingen mij weer richting supermarkt trekt. Niet voor elke boodschap, maar wel af en toe. Lees het hele artikel
Kasten leeg en koelkast gevuld waar je niets mee kan als je geen ingredienten kan krijgen die erbij horen. Ik begin me dan nu toch eindelijk wat ongemakkelijk te voelen: de actie ‘niet naar de supermarkt’ is te zien in mijn huis, de koelkast en in de kastjes. Ik eet alleen nog wortelen, krieltjes, tomaten, ui en sla. Ik begin trek te krijgen in ravioli, klaargemaakte sausjes en kant-en-klaarmaaltijden. In Indisch, zoals mijn moeder dat kan maken. Pizza zou er ook wel ingaan. Met nog een week te gaan was mijn actie dit weekend even moeilijk.
Toch is het ook opvallend dat ik niet eens de neiging vertoon om wel naar de supermarkt te gaan. Ik loop er gemakkelijk langs, en ik had verwacht dat dat een opgave zou zijn. Ik weet zelfs zeker dat ik na volgende week, als ik wel weer naar de supermarkt mag, dat alleen zal doen als ik echt grote dingen nodig heb. Wat mij betreft is mijn actie nu al geslaagd. Ik heb mezelf veranderd…
De producten bij de middenstand bevallen me wel. Het was even zoeken naar al ‘mijn’ produkten in het begin, maar nu na twee weken geen supermarkt kan ik niet anders zeggen dan dat ik het nog steeds leuk vind, dat moeite doen voor mijn eten. Natuurlijk, sommige spullen zijn gewoon echt niet te krijgen op andere plekken, dingen die ik echt heel lekker vind. Vlokken bijvoorbeeld, of Bolletje crackers.
hetkanWel verzorgt ook content voor MSN Optimistisch Nieuws, Ode en Idealize. Zo bereikt hetkanWel elke maand tenminste 400 duizend lezers met nieuws en tips voor een duurzaam leven.
