Tips om gelukkig te worden

Gisteren zat ik in de kroeg met een collega-antropoloog, en die vertelde kort maar krachtig wat volgens hem het verschil was tussen Nederland en Zuid-Amerika, waar hij onderzoek doet. In die vergelijking kwam Nederland er tamelijk slecht af.

Op een keer was hij journaal aan het kijken, en het eerste item ging over overstromingen in Limburg. Een ouder stel werd geinterviewd, over hoe ze zich wel niet voelden dat hun huis onder water stond. Het water kwam wel tot hun knieen, en hun kat was nat geworden, dus ze voelden zich natuurlijk verschrikkelijk. Hulpverleners voor de verwerking werden erop afgestuurd.

Het item daarna toonde een overstroming in Zuid-Amerika. Een familie zat op het dak van hun huis omdat het water al tot de nok reikte. Vanuit de helicopter die hen kwam redden was te zien dat ze daar gitaar zaten te spelen. De eerste vraag van de journalisten was: ‘hoe kun je temidden van al deze ellende zo vrolijk gitaar zitten spelen?!’ Het antwoord was: ‘ach, het is al een en al ellende, als we geen gitaar zouden spelen en liedjes zingen zou het alleen maar erger zijn’.

Iets soortgelijks merkte ik vaak in de Filipijnen: bij pech en ongeluk, als hele erge dingen ter sprake kwamen, gingen mensen lachen. Als iemand pijn had of verdriet werd hij net zo lang uitgelachen tot hij zelf ook weer ging lachen. Daar moest ik wel even aan wennen, maar op een gegeven moment merkte ik dat het inderdaad werkt: je kunt weer door.

Volgens sommige filosofen en cultuurcritici zijn mensen in onze ‘westerse’ samenleving voortdurend bezig met de vraag: hoe voel ik me hierbij? Is dit wel wat ik echt wil? Zou ik niet beter iets anders kunnen doen dat beter bij me past? Is deze partner wel de juiste voor mij? Wordt ik hier wel echt gelukkig van?

En als we dan eenmaal hebben geconstateerd dat we ongelukkig zijn, gaan we op zoek naar ander werk, maken het uit met onze partner, gaan naar een hulpverlener. We denken dat verdriet en trauma’s ‘erkend’ moeten worden om ze goed te kunnen verwerken. En dat is ook zo, als mensen echt gebroken zijn.

Maar als je het nou eens om zou keren: zorgen dat je je gelukkig voelt bij wat je doet, hoe vervelend en moeilijk het leven soms ook kan zijn. Misschien breek je wat minder snel als je je eerst afvraagt hoe je het geluk in de ellende kan vinden.

Probeer het maar eens met de alledaagse tegenslagen in het leven: als je in de file staat, keihard lachen. Iedereen opbellen en jezelf belachelijk maken dat je weer eens in de file vastzit. Als je een lekke band hebt, de aandacht van omstanders trekken, en ze mee laten lachen om je bandenpech. Als de trein vertraging heeft, liedjes gaan zingen. Niet cynisch ‘we gaan nog niet naar huis’ maar leuke, mooie, ontroerende liedjes. Of raadsels opgeven aan je medepassagiers. Wat zijn jouw tips om gelukkig te worden?
startpagina voor geluk
Test je optimisme, en vertel ons je score! (Engels)
zit jij in een dertigersdip?

Advertisement

7 comments

  1. Mooi stukje Kim.
    het dertigersdilemma voelt voor mij als een modegril: we hebben erg veel tijd over om ons zorgen te maken. Dilemmazoekers gebruiken de luxe van de wereld niet om (en dan laat ik even de postmoderne hedonist in mezelf spreken) meer van het leven genieten en er plezier in maken. Maar om te zeiken en te zaniken over hoe moeilijk kiezen wel niet is. Toen ik nog jong was zeiden we gewoon dat kiezen bij het leven hoort, en als je alles tegelijk net zo intensief wil doen dan solliciteer je ook naar een burnout: je hebt het te druk en je geniet nergens van, je gaat nergens helemaal in op. Cursus Relativeringsvermogen is één van de eerste dingen die ik eenieder met een dertigersdilemma zou willen aanraden. Liedjes zingen in de trein is daar een mooie expressie van. En je leven gewoon lekker leven in plaats van er vooral op reflecteren en het verwerken terwijl je het leeft.

  2. Pingback: chrysler finance

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *