Top 9: deze kinderen groeiden op als Tarzan

Foto: 1:6sense, Flickr

Slingeren door lianen, een olifant als je beste vriend en de jungle je thuis kunnen noemen: Tarzan leidt een avontuurlijk bestaan. Al heel lang spreekt het apenjong tot een ieders verbeelding in vele films, boeken en zelfs een musical. Het verhaal van Tarzan is pure fictie en lijkt nooit echt te kunnen gebeuren. Want tegenwoordig hebben we mobiele telefoons, espressoapparaten en CV-ketels nodig om te kunnen overleven. Toch zijn er door de loop der jaren veel verhalen bekend geworden over kinderen die zijn opgevoed door wilde dieren en dit hebben overleefd. Terug naar de natuur in zijn puurste vorm.

Peter, de wilde jongen
In 1724 werd Peter gevonden in Duitsland: hij liep op handen en voeten, was harig en naakt. Hij zag er niet alleen uit als een wild dier, hij gedroeg er ook naar: Peter at vogels en rauwe groente. Hij verhuisde van Duitsland naar Engeland, waar hij tot 1785 in relatief goede tevredenheid heeft geleefd. Hij heeft nooit geleerd om te praten, maar hij hield volgens de verhalen erg van muziek. Hij werd begraven in Engeland onder de naam: ‘Peter, the wild boy’.

Victor of Aveyron
Een paar jaar na de vondst van Peter, werd Victor voor het eerst gesignaleerd in Frankrijk. Het is niet bekend waar hij vandaan kwam, maar men geloofde dat hij zijn hele kindertijd naakt en alleen in de bossen heeft gewoond. Hij werd voor het eerst gezien in 1797. Rond 1800 vertrok hij op eigen houtje richting Saint-Sernin-sur-Rance, waar hij een studieobject werd voor vele deskundigen. Het verhaal van Victor is verfilmd in ‘L’Enfant Sauvage’.

Het Mexicaanse wolvenmeisje

In 1845 zag men een kudde geiten aangevallen worden door een groep wolven. Bij de wolven was een meisje die op handen en voeten meerende. Ze werd na deze keer vaker gezien en uiteindelijk gevangen genomen. Er wordt gezegd dat ze de hele nacht heeft gejankt, zodat haar groep wolven haar zou komen redden. Ze ontsnapte en is voor het laatst gezien in 1852, toen ze voor twee wolvenjongen zorgde. Toen ze doorhad dat ze in de gaten werd gehouden, heeft ze de wolvenjongen opgepakt en de bossen in gevlucht. Daarna is er nooit meer iets van haar vernomen.

Het verhaal van Amala en Kamala
De wolvenzusjes Amala (18 maanden) en Kamala (8 jaar) werden in 1920 ontdekt in het bijzijn van een groep wolven in India. Omdat ze zoveel in leeftijd verschilden, werd er vanuit gegaan dat ze geen echte zusjes waren, maar zijn ze waarschijnlijk op verschillende momenten in hun leven opgenomen door de wolven. Nadat ze waren gevonden, werden ze naar een weeshuis gebracht in de hoop dat ze zich zouden ontwikkelen als normale mensen. Maar ondanks dat er goed voor hen werd gezorgd, bleven ze terug verlangen naar een leven in het wild. Amala heeft nooit rechtop leren staan of praten en overleed een jaar later. Kamala verbleef nog negen jaar bij de familie die haar had gevonden. Zij was zich in de loop der jaren minder wolfachtig gaan gedragen.

Het jungle meisje uit Cambodja
Op achtjarige leeftijd verdween Rochom P’ngieng op mysterieuze wijze in de jungle. Achtien jaar later zag een man in een naburig dorp een naakte vrouw die rijst probeerde te stelen. Ze werd herkend als de verdwenen Rochom. Inmiddels was Rochom dertig jaar en had ze al die jaren weten te overleven in de gevaarlijke jungle. Het lijkt romantisch: de verloren dochter is teruggevonden. De werkelijkheid is echter minder mooi: ze was niet in staat de taal van haar volk te leren en kon zich niet aanpassen aan de cultuur. Ze verdween opnieuw in de jungle en is niet meer gevonden.

Het hondenmeisje uit de Oekraïne
Schrijnend is het verhaal van Oxana Malaya. Zij werd door haar ouders mishandeld en moest op driejarige leeftijd zien te overleven in een kennel, met als enig gezelschap een stel honden. Bij haar ontdekking in 1991 was ze niet in staat om te praten, ze kon alleen blaffen. Inmiddels is Malaya bijna dertig en woont ze in een inrichting, waar ze volgens anderen rust vindt in het zorgen voor de koeien van een nabij gelegen boerderij.

De vogeljongen uit Rusland
In Rusland werd een jongen in een kamer met vogelkooien gehouden, waar zijn moeder deed alsof hij een parkiet was. Toen hij uiteindelijk werd ontdekt, kon hij alleen tsjilpen als de vogels waar hij bij had gewoond. Inmiddels woont hij in een inrichting waar goed voor hem wordt gezorgd. Ze hopen dat ze de jongen kunnen leren praten, zodat hij kan integreren in de maatschappij.

Madina, het hondenmeisje
Net als Oxana werd Madina alleen gelaten en leefde ze bij een groep honden. Ze was drie jaar toen ze werd ontdekt en kon toen alleen ‘ja’ en ‘nee’ zeggen. Verder kon ze alleen grommen als een hond. Ondanks alles wat ze had meegemaakt, leek ze erg mentaal en lichamelijk erg gezond. Haar grote geluk is dat ze op jonge leeftijd is ontdekt. Haar behandelaars hopen en verwachten dat ze over haar trauma heen kan groeien en zich normaal zal ontwikkelen.

Het Ugandese apenjong
Een echt Tarzan-verhaal is dat van John Ssebunya. Het jongetje zag op vierjarige leeftijd hoe zijn vader zijn moeder vermoordde en is vervolgens de jungle ingevlucht. Een groep apen heeft hem opgenomen en voor hem gezorgd. Toen hij werd ontdekt, verzette hij zich hevig tegen de mensen die hem wilden vangen. Hij werd daarbij geholpen door zijn apenfamilie. Inmiddels heeft John geleerd om te praten en zelfs zingen! Hij tourt zelfs door Afrika met het Pearl of Africa children’s choir. Het wachten is op zijn musical…

Bronnen:
DossierXL

MNN.com

Advertisement

13 comments

  1. Wat ik ergens tragisch vindt is dat aan het eind van het verhaal deze "wilden" altijd moeten worden "geholpen" te reintegreren. Alsof dat het hoogst haalbare is, los van de vraag of ze dat willen en of dat goed voor ze is gegeven hun achtergrond. Toch een beetje alsof je een inboorling van de Amazone een krijtstreeppak aantrekt en hem achter een laptop zet.

    Niet dat ik geloof dat het een goed idee is een exemplaar Homo Sapiens op te voeden als een Canis Lupus Familiaris of als een parkiet(!)…

  2. ik ben het met grismar eens, die mensen (kinderen) hebben recht op hun eigen levenswijze. het lijkt op datgene wat er gebeurde met de australische aborigional kinderen, waarvan ze dachten dat het gezonder was om ze als 'goede christen' op te voeden. bullshit dus. ze moeten deze mensen/kinderen met rust laten en ze in hun eigen leefomgeving laten leven.

  3. Ik ben het met Carlijn eens. Ze moeten zich eerst eens afvragen en er achter komen of deze mensen/kinderen wel willen veranderen of dat ze liever verder gaan hoe ze dat altijd al hebben gedaan. Want zonder dat reintegreren redden zij zich ook prima. En los daarvan ben ik het er natuurlijk ook niet mee eens dat je je kinderen opvoedt als een hond of parkiet.

    1. wwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwofffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff

  4. ik ben het helemaal met Carlijn eens
    hoe wonderlijkhet ook klinkt .,
    dezekinderen van de natuur.,
    die redden het wel
    met waar ze leven
    niet ingrijpen .,
    hoogstens op een afstand
    in de gaten houden
    maar laat ze hun gang maar gaan.
    wij mensen maken zoveel
    kapot .

  5. Het erge is dat DE MENS weer bepaald voor een ander. Laat die mensen, als ze niet willen. Laat ze terug keren als je sterk dekt dat die persoon terug wil. WIJ HEBBEN NIKS OVER EEN ANDER TE ZEGGEN, DUS OOK NIET OVER HEN, KIJK NAAR WAT ZIJ ECHT WILLEN

  6. ik vind dat deze kinderen niet in de maarschappij hoeven te leven ,ze hebben zich altijd zelf gered en zullen dat zelfs beter kunnen dan veel ouders t gedaan zouden hebben .als ze terug willen komen vinden ze de weg zelf wel maar ze zijn op hun manier vast gezonder ,omdat ze altijd in de buitenlucht zijn .ik wens ze heel veel sterkte toe en hoop dat ze op hun manier mogen leven zo ze t zelf verkozen hebben met liefde van de dieren om hun te beschermen dat is hun goed recht

  7. Ik ben het helemaal met BOBO IN THE BuSH eens. Waar haalt de mens de arrogantie vandaan om over de natuur de beslissen. Ik denk dat de mens zich er teveel mee heeft bemoeit. Misschien niet zo'n slecht idee om met z'n allen terug te gaan naar het oerwoud? Geen files meer, recessies enz……

  8. Jammer dat bij de recente verhalen geen jaartal staat, dan had ik graag geweten. Ik ben het ook met de rest eens, lekker zo laten. Het is toch ongelofelijk dat een kind door een groep wolven wordt opgenomen? Als ik het goed lees, is Victor of Aveyron wel vrij gelaten, en bestudeerd. Als dat zo is, wisten ze rond 1800 beter wat te doen dan nu, mi.

  9. Ik ben het helemaal met mijn voorgangers eens. Die kinderen hebben het tot die leeftijd prima in de natuur gered, en zoals uit de verhalen blijkt zijn ze daar veel gelukkiger. Wat is in godsnaam de reden om die kinderen daar weg te halen, we halen toch ook geen jonge dieren bij die groepen weg omdat ze het misschien in de dierentuin beter doen. Die kinderen zijn dan lichamelijk wel mensen, maar voor de rest zijn ze helemaal dier. Observeren prima, snap ik ook in de naam van de wetenschap, maar ze er weg halen of lastig vallen daar ben ik het niet mee eens.

    En natuurlijk de twee verhalen over die kinderen die door hun ouders bij honden zijn gezet en die andere bij parkieten, dat vind ik een iets ander verhaal, maar daar moet een goede midden weg in zijn te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *