Plastic soup verwerkt tot Plastic Whale


Negen jaar geleden was Marius Smit met zijn vriendin op een strandje in Borneo. Ze waren op wereldreis en genoten van de schoonheid van de natuur. Op een avond raasde een tyfoon op veilige afstand langs het eiland. Toen ze de volgende dag wakker werden, schrokken ze zich dood. Het strand lag vol met afval, voornamelijk plastic. Vol verbazing keken ze naar het strand dat de dagen daarvoor nog idyllisch was. Bij Marius werd op dat moment een zaadje gepland voor datgene waarmee hij nu bezig is. De strijd tegen plastic soup door de bouw van de Plastic Whale.

De Plastic Whale?
‘Ja. Ik ga een boot bouwen van plastic afval, de Plastic Whale. Stevig, mooi vormgegeven en voor allerlei doeleinden te gebruiken. Er is geen verschil met boten die van ander materiaal zijn gemaakt. Je kunt er gewoon op varen, vergaderen, borrelen, maar de Plastic Whale is een deel van de oplossing voor een groot probleem.’

De naam roept vragen op. Waarom Plastic Whale? 
Ik wilde graag een internationale naam, die direct associaties oproept, nieuwsgierig maakt en blijft hangen. De associatie met de ‘walvis’ is emotioneel. Iedereen, op een paar Noren en Japanners na, heeft namelijk sympathie voor de walvis. Bovendien staat de omvang van de walvis symbool voor de enorme omvang van het probleem.’

Hoe kwam je op het idee om een boot te bouwen? Dat is niet het eerste waaraan je denkt als oplossing voor plastic soup. 
‘Dat ging geleidelijk. Ik wilde al lange tijd iets positiefs toevoegen aan de wereld. Wij, de mens, hebben zo veel slimme ideeën bedacht in de afgelopen honderden jaren. Denk aan het vliegtuig, de computer, de auto en de trein. Nu is het moment om onze inventiviteit te gebruiken voor ideeën die het milieu niet belasten, en tegelijkertijd een oplossing bieden voor een actueel probleem. Ik zie de boot als een platform, waar partijen samenkomen die iets willen doen aan ons plastic afvalprobleem.’

Kun je dat toelichten?
‘Door samen deze boot te bouwen, laten we zien dat er een concrete oplossing is. Het proces dat ik daarmee doorloop, is overigens net zo belangrijk als de uiteindelijke bouw van de boot. Ik verzamel mensen om me heen – bedrijven, particulieren en stichtingen – die zich bewust zijn of worden van het probleem. Die willen meedenken en meedoen. De boot maakt ze enthousiast en zorgt ervoor dat iedereen zijn schouders eronder wil zetten.’

Wat hoop je te bereiken?
In 2020 wil ik op tien plekken op de wereld boten bouwen van afval. Wat begon als een idee van een enkeling moet dus uitgroeien naar een internationaal project. Maar eerst de boot in Nederland, wat dat is al een enorm karwei. Als die boot er is, komt mijn grootste uitdaging. Een sympathiek initiatief uitbouwen tot een duurzaam bedrijf dat op eigen kracht kan blijven draaien.’

Hoe zit dat nu?
Ik ben nu nog afhankelijk van giften en de kennis, ervaring en het talent van mensen en bedrijven. Die bijdragen nemen steeds meer toe. Het is een goed gevoel dat het initiatief echt wordt gedragen, maar alle hulp blijft welkom.’

Wat staat voor de komende maanden op de planning?
Allereerst moet ik plastic afval uit de natuur inzamelen. Daarvoor organiseer ik een groot evenement om zo veel mogelijk zwerfafval in te zamelen met een grote groep mensen. Haven Amsterdam leent me een loods en daar kan ik al het plastic in bewaren.  En, in september gaan we de grachten ‘leegvissen’. Vorig jaar was de eerste editie van het Oud-Amsterdamsch Plastic Visschen een doorslaand succes. Dit jaar gaan we het nog groter aanpakken.’

www.plastwhale.org

Advertisement

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *