Wie stenen oogst, kan eten zaaien

Weinig eetbaars in deze “oogst”. Foto: Rozemarijn van West
hetkanWel-blogger Rozemarijn bouwt aan een eetbaar bos in Frankrijk. Op een stuk grond van 20 hectare in de Dordogne probeert ze, samen met haar partner, de principes van permacultuur in de praktijk te brengen. Ook in haar Haagse achtertuin tuiniert ze er op los. Op hetkanWel doet ze verslag van haar belevenissen én schrijft ze over “gezonde voeding van grond tot mond”.

Had ik al eens gezegd dat op het land werken best saai kan zijn? 75 keer een gat graven om een boom te planten, dat gaat nog wel (heeft iets opbouwends). Maar op je knieën emmers stenen uit het land halen, da’s minder inspirerend. Toch hebben we dat gedaan, afgelopen vier dagen. Emmer na emmer. Met als enige troost: elke steen die we er nu uit halen hoeven we er straks niet meer uit te halen.

En dat is dan toch wel weer een fijn idee; dat we op weg zijn naar maagdelijke grond. Want het zijn  niet alleen stenen die steeds weer naar boven komen als we iets met de grond doen. Vorige keer hadden we het land gefreesd vanwege de hardnekkig graspollen die maar terug bleven komen. Een frees maakt de grond oppervlakkig los en verkruimelt het tot een fijne structuur. Hopelijk wint de luzerne het dan wel van het gras.

Foto: Rozemarijn van West
Maar door het frezen werd weer duidelijk welke stukken de afvaldumpplek van de vorige eigenaar zijn geweest. Je vind je er vanalles: van oud gereedschap en oude schoenen tot glas en potscherven. Niet zo lekker als je straks met je handen in de aarde je peentjes wil oogsten. Dus toch maar elke vierkante meter afgestroopt nu we nog overzicht hadden.

Lekker pauze

Dan worden pauzes met versnaperingen opeens erg belangrijk. Gelukkig dat ik net een paar nieuwe recepten had uitgeprobeerd. En ze zijn goedgekeurd. Of zou er hier sprake geweest zijn van honger die rauwe bonen zoet maakt?

Advertisement

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *